ANTROPOSOFISCHE VERENIGING JOHANNESBURG

Op hetzelfde complex als de Michael Mount School treffen we een ‘Goetheanette’ aan. Deze karakteristieke omschrijving komt helaas niet van mij zelf. Ik leen hem zolang van Karsten, onze euritmist. Karsten Timm is bovenal een goede compagnon die met veel woordgrapjes ons allemaal scherp houdt. De tijden dat er drie mannen in het euritmisten team waren hebben we ook gekend. Na een paar jaar alleen maar vrouwen op de planken, nu ook weer een man voor deze opvoeringen. Het doet het verhaal en het beeld goed. Aan het eind van het verhaal neemt hij - met verve - de rol van het Weeskind over van Sietske en wordt hij opeens zeer zichtbaar in de slotscène.

In het Goetheanette treffen we Christiane Wigand aan, de euritmiste van de school en actief voor de Antroposofische Vereniging. Na de eerste kennismaking, komt ze met allerhande opmerkingen en vragen, die we in haar beleving van te voren hadden moeten afregelen. Het was een wat snibbige eerste kennismaking. Ik denk dat ze op punten wel gelijk had, maar het verschil tussen ‘onderweg zijn’ en daarbij roeien met de riemen die je hebt en haar lokale op zich voortreffelijke zorg voor de drie voorstellingen in haar school was een te groot verschil voor ons om te overbruggen. Op dat moment kon ik niet vermoeden hoe we na drie voorstellingen hartroerend afscheid van haar zouden nemen. Vooral heeft ze mijn hart gestolen met de twee inleidingen die ze hield voor de voorstellingen uit.
Maar terug naar het Goetheanette en de Antroposofische Vereniging. De voorstelling was gepland voor 20.00 uur en bood – na onze openlucht voorstelling op de ‘Organic Market’ daarom ruimte voor een excursie naar Sowetho. Vanwege een opkomende darmstoring ben ik (met recht) niet meegegaan en kan alleen maar verslag doen van de enthousiaste verhalen van de anderen. Bovendien kende ik Sowetho uit mijn halfjaar Zuid-Afrika in 1993 vrij goed. Ik kon de tijd goed gebruiken om de belichting in een paar uur helemaal naar wens af te regelen.
Hoewel ook hier de totale energie is beperkt, worden alle lichtstanden getest, op kleur en sfeer – en dit keer ook op belasting. Het was dan ook – licht technisch onze mooiste voorstelling, met naast het normale (front) en voetlicht een afzonderlijk aanstralen van het achterdoek. In dit geval niet alleen het achterdoek, maar ook de hele achterpartij was daarbij opgenomen. De euritmisten, die die tweedeling inmiddels ontwend waren tijdens het tournee, dachten dat de voorstelling te donker was. Vanuit de zaal zag het er echter zeer mooi uit, met de effecten die we (belichters) ook graag willen aanbrengen. Het publiek was zeer toegewijd. Naar schatting 60 mensen. Een mooi tegenwicht voor onze openlucht voorstelling die ochtend.
’s Avonds een huiselijke avond met Annelie in het hospitium van de Ubuntu scholengemeenschap. Verhalen en gedichten, thee en koekjes.

 

lees verder...