EEN ZONDAG ALS GEEN ANDERE

Tijdens mijn voorbereidingen van ons Nederlands - Belgisch tournee in het voorjaar van 2003, kwam ik tijdens een verkenning van toneel en faciliteiten in Merksplas (België). Bij de koffie kwam ter sprake dat we behalve naar Merksplas ook naar Zuid-Afrika zouden gaan om daar zowel voorstellingen te geven, als ook een beginnende Vrije School te steunen met een in te zamelen bedrag. Daar hoorde ik het verhaal van een euritmiste, die komende zomer naar Zuid-Afrika zou gaan, om bij haar dochter in de buurt een Vrije kleuterklas te beginnen. Even dachten we nog dat het wellicht dezelfde school was waarvoor we de inzamelingsvoorstelling hadden gepland, maar al gauw bleek dat niet zo te zijn. Wij hadden voor onze actie een school op het oog die een derde klaslokaal wilde bouwen en de euritmiste in kwestie waarover ik in Merksplas hoorde begon in the middle of no where, als pionier van het eerste uur.
Naast euritmiste is Sietske ons organisatiewonder die alle voorstellingen afregelt – had ik deze ontmoeting met de daarbij behorende naam gemeld. Een paar maanden voordat we weggingen belde Sietske me een keer op, met de mededeling dat dat contact tot iets had geleid, maar het was wel 400 km rijden. Of ik daar bezwaar tegen had. Nu zijn we in 15 jaar toeren wel wat gewend, maar dit was toch even anders. Ook dacht ik aan de vele autoreizen die ik in 1993 had gemaakt en de vele snelwegen die Zuid-Afrika rijk is en de prachtige landschappen die je onderweg tegenkomt. En ik zei dat het wat mij betreft geen bezwaar was. Sietske’s vraag werd ook ingegeven door haar bezorgdheid omdat ik als chauffeur van de bus dienst zou doen, wat overigens niet zo uitpakte – die eerste week. Eenmaal in de Ubuntu school bespraken we onze reisplannen met Onk, de chauffeur van de schoolbus en derhalve onze 13e man, die de hele week met ons op trok. Ook het kostenaspect kwam om de hoek kijken. Want de tocht voerde ons niet alleen naar het 400 km verder gelegen Ladysmith, maar we moesten ook dezelfde dag nog terug. Zowel kosten als tijd braken ons op.


We belden met Manja - onze contactpersoon daar - om haar mee te delen dat we de voorstelling bij haar moesten laten schieten vanwege het tijdsbeslag en de kosten. Maar onze komst was zo omgeven met de verwachting van een feestelijke gebeurtenis, dat we na een lange telefonade besloten dat we onze plannen voor een voorstelling moesten na komen en de bezwaren van tijd voor lief te nemen. De reiskosten die voor 800 km ook duchtig meetelden namen ze voor hun rekening.
Alle beslissingen omtrent deze voorstelling waren ongefundeerd, onlogisch en ondoordacht. Maar het was een hele goede beslissing om te gaan. Het was voor ons gezelschap de meest authentieke dag van het tournee. We reisden achter Natal langs, tussen de bergketens door en kwamen uiteindelijk bij een Zuid-Afrikaanse boer uit, die was getrouwd met de Nederlandse Manja, die bij een enkeling van ons ook nog bekend was uit gezamenlijk gevolgde opleidingen in Nederland. Haar moeder was de euritmiste die naar Zuid-Afrika emigreerde voor het opzetten van een Vrije kleuterklas. Uiteraard ook voor haar kleinkinderen.

lees verder...