KAAPSTAD

We vliegen nog dezelfde maandagmiddag naar Kaapstad, want dinsdag staat de eerste voorstelling gepland voor 11.00 uur op de Constantia school. We nemen afscheid van Onk, onze trouwe metgezel en helper.
Het vliegen duurt anderhalf uur. Bij aankomst komt Hans, onze reisleider, in volledige actie. Hij is een gouden aanvulling op ons team. Hij reist een aantal malen per jaar naar (Zuid-)Afrika met groepjes mensen, waarvoor hij reizen op maat organiseert. Zo ook dit keer voor ons. Hij kent de reiswereld goed en heeft een heel netwerk van vrienden en zakelijke relaties in Zuid Afrika. Bovendien spreekt hij zeer goed Afrikaans. Hij heeft een vriend gemobiliseerd die ons ophaalt met een aanhangwagentje, om aan te haken, achter de twee gehuurde 6-persoons busjes. Hier geen schoolbus met Onk. Bij de verhuurder wisten ze van onze komst, maar de wens voor twee auto’s met trekhaak, was niet doorgekomen. Kortom. Geen trekhaak auto. Hans z’n vriend helpt ons uit de brand door de aanhanger achter zijn auto te laten en ons naar Constantia te brengen. We hebben de aanhanger hard nodig voor al onze spullen. Zeker als we de belichting er ook nog in kwijt moeten. We gaan naar de afdeling luchtvracht. Van de belichting is deel I aangekomen: de dimmer. Alle lichtarmaturen, snoeren, stekkers en filters zitten in een grote zwarte kist die bij intensieve navraag nog in Johannesburg op het vliegveld staat.
Tja, de dimmer is dan wel op tijd aangekomen, maar een volgende keer toch maar anders oplossen. Het blijkt dat de kist uiteindelijk op woensdag middag laat pas kan worden opgehaald. We hebben dan 5 voorstellingen ‘zonder’ gehad. De luchthaven wordt zeer bekend terrein voor ons. Eerst de auto met trekhaak ophalen, daarna een extra ritje voor ophalen van de kist, welke we bij de derde poging pas aantreffen.
We komen in ’t donker in Constantia, de buitenwijk waar de school ook staat die ons als uitvalbasis zal dienen. Maar iedereen moet nog worden afgezet bij zijn of haar logeeradres en de toneelkleding moet nodig worden uitgehangen. Hans, onze reisleider, en ik rijden de busjes en zijn tot laat in de avond bezig iedereen op z’n plek te krijgen.
Coby Roelvert, die ons als eerste opving en ons de weg uitlegde, bellen we nog laat in de avond op om ons weer de goede weg op te loodsen. We waren het spoor volledig bijster. Ach, zegt Lisette via de GSM, laat je door ons niet te veel hinderen en ga toch ondertussen naar bed. Ja, ja antwoordt Coby, ik lig al het hele gesprek in bed en heb een roodgloeiend oor. Haar vriend neemt dan het gesprek met een fris oor over en brengt ons ‘ via de telefoon’ op de juiste adressen.
Maar het blijft een lastige operatie, om in onbekend terrein in ’t donker een adres te vinden. Soms waren gastheer of gastvrouw helemaal niet thuis, maar was een babysitter degene die ons binnenliet. Hans en ik hebben verreweg de beste accommodatie, op tweehonderd meter van de school en ieder zijn eigen éénkamer appartementje, volledig uitgerust naar de laatste eisen des tijds. We hebben gezien waar de anderen zijn ondergebracht en spreken af om over onze riante behuizing maar zolang mogelijk te zwijgen. Er zijn veel argumenten die ons als eerste in aanmerking zouden laten komen voor deze accommodatie, zo kort bij de school. Maar toch. Alle alarmsystemen zijn voor onze maatstaven nogal heftig, inclusief ‘armed response’ wat zoveel inhoud dat je mag rekenen op gewapende beveiligers als je het alarm activeert. En gewapend is dan niet een gummiknuppel of handboeien maar met stevige vuurwapens waarmee je zonder moeite een os kan afschieten.
De zaal van de Constantia Waldorfschool zal ons een paar keer herbergen. Voor de school zelf, voor de andere Waldorfschool in de buurt en voor de Antroposofische Vereniging, die ook andere groeperingen heeft uitgenodigd. Bij gebrek aan onze gehuurde apparatuur gaan we aan de slag met de spullen die er zijn. We reizen toch wel onder een bijzonder gesternte, want de apparatuur die er is en de opstelling ervan kunnen we zonder veel aanpassingen gebruiken. Natuurlijk moeten we concessies doen aan wat we willen. Maar toch tovert de zeer bescheiden uitrusting mooie belichting, die goed in het verhaal past. Ik ben Raymond al een paar uur kwijt. Ik ben dat wel gewend voor enkele minuten. Inmiddels weet ik dat hij dan ergens buiten een shagje rookt. Maar het gevoel van ‘kwijt’ blijft altijd even hangen. Nu hangt het te lang. De ochtend startte rommelig, sommige van ons werden gebracht door hun gastgezin, anderen werden door Hans of mij opgehaald. Ik overleg met Hans, die zich plotseling beseft dat hij Raymond had moeten ophalen. Als ze beide terug komen, blijkt dat Raymond uren op de stoep heeft zitten wachten, zonder gastheer, want die was naar het werk gegaan. Een moeizaam moment. Maar Raymond praat het van zich af. Hij kan dat.
De euritmisten hebben een handenarbeidlokaal als verkleedruimte. Dat gaat eigenlijk heel goed. Een trap doet dienst als een ordelijke ruimte waar attributen aantrekklaar kunnen worden uitgestald op de verschillende niveaus. De piano is niet helemaal je dat en Froukje, de fluitiste, heeft het gevoel dat de tocht haar dwarsfluit en muziek doet wegwaaien. Maar met al z’n beperkingen is het na drie voorstellingen op die dag toch een vertrouwde zaal geworden, waar ik graag terug zou komen.

De voorstellingen in de ochtend voor de onderbouw werden eenvoudiger geaccepteerd dan die in de middag voor de bovenbouwklassen. Na een kort welkom voor de euritmieploeg werden de leerlingen niet aangesproken met een bij hun leeftijd passend appèl. Het blijft wat onrustig in de zaal. Ik zit met het belichtingstafeltje op de achterste rij en krijg de onrust volledig geserveerd. Ik moet me goed concentreren en me niet af laten leiden anders mis ik de momenten waarop ik in actie moet komen.
De muziek geeft doorgaans aanleiding tot geroezemoes. Een beetje van ‘net als thuis’, waar je ook door de radio heen moet praten. Hoe anders dan bij een publiek met geestelijk gehandicapten. Daar is het juist de muziek die zo direct begrepen wordt, dat het veel stiller doet worden dan tijdens het verhaal waarbij de verteller aan het woord is.
Inmiddels hebben we op de luchthaven van Kaapstad ons vierde bezoek gebracht, maar nu (woensdag) is de grote zwarte kist met al onze technische spullen ter beschikking. Een compleet bureaucratisch ritueel wordt voltrokken, voordat we de kist in ontvangst kunnen nemen. De kist is op zich te groot voor de aanhanger, dus gaat de inhoud los in de aanhanger en brengen we de kist terug naar de loods van de bureaucratische rituelen. We stellen maar gewoon de vraag, of de kist hier mag blijven staan, tot we over vier dagen weer terug komen om alle spullen terug in de kist te stoppen en op het vliegtuig te zetten. Dit wordt zonder enig probleem begrepen en bereidwillig opgelost door mister Hutu. Ik schrijf zijn naam op het ontvangstbewijs. Ons wordt de plek getoond waar hij staat, zodat we hem kunnen terug vinden. We zijn volkomen verrast door het gemak waarop aan onze vraag wordt tegemoet gekomen. Twee werelden in dezelfde ruimte.
Bij terugsturen van de apparatuur vinden we de kist inderdaad moeiteloos. Mr. Hutu helpt ons zeer hulpvaardig. Nadat de kist is gestouwd komen we weer in ‘de andere wereld van de bureaucratie’. De terugvlucht was al betaald door Southern Lightning,
die ook heenvlucht verzorgde. Maar dat kon ik niet aantonen. Ik belde met Robin van Southern Lightning (onze steun en toeverlaat op moeilijke momenten). Na mijn uitleg van de situatie gaf ik de telefoon door aan het lokale hoofd der bureaucratie. Ondanks alle goede woorden en uitleg van Robin bleef de man onverstoorbaar. Ik trok de creditcard en betaalde andermaal voor de vlucht. Wel aan een ander loket, met een andere ambtenaar, waarna ik met het betalingsbewijs de kist met techniek eindelijk kwijt was. Met Southern Lightning heb ik bijna een half jaar gecorrespondeerd over de vereffening van de kosten van transport, de korting vanwege het niet-gebruik door de vertraging, de minderkosten door het terugbrengen van apparatuur voor ons vertrek naar Kaapstad en de niet werkende procedure voor teruggave van BTW (14%). Uiteindelijk hebben ze een redelijk bedrag geretourneerd. Zodat we weer wat dichter bij het budget uitkwamen.

lees verder...