HERMANUS

Hermanus is wel even rijden vanuit Kaapstad, maar blijft in onze herinnering als onvergetelijk plek waar we de walvissen voor de kust zagen spelen. We zaten wel een uur te kijken naar ‘moeder met kind’ en vele andere walvissen, vlak onder de kust. Er waren meer kijkers, maar de onrust die we een paar dagen eerder ontmoetten bij het lokale publiek was al gezakt. Twee dagen eerder reden we ook langs de kust en begrepen niet wat de aandacht trok die al die mensen op de been bracht die over zee stonden uit te kijken. Dat waren toen de eerste walvissen van het seizoen. Een moment om kennelijk niet te missen.
We geven twee voorstellingen in de Hermanus Camphill, zowel voor de Hermanus Primary Waldorfschool als voor de bewoners. We zijn een van de allereersten die hier een voorstelling mogen geven. De zaal is net opgeleverd en alle routines ontbreken nog. We vinden onze weg op en achter het toneel. We maken weer eens ouderwets op- en afgangen voor de euritmisten. De prachtige witte, enigszins gebogen achterwand moet met achterdoek worden behangen. Een lastig en tijdrovend probleem. God zij dank hebben we weer apparatuur mee, want hier was alleen maar zaallicht.

Cori de Leeuw ontpopt zich – ook hier – als de leeuw. Ze maakte vooral indruk in de combinatie van haar rollen: De leeuw groot en machtig, als vederlicht vogeltje, als schuw visje en als staartdeel van de draak. Alle karakters volledig tot op de bodem ingeleefd en neergezet. Bij haar opkomst als leeuw kon ik me vrijwel nooit bedwingen om (hopelijk zachtjes) met de muziek mee te zingen en met de leeuw-gebaren van Cori mee te doen.
We krijgen tussen de middag een heerlijke maaltijd opgediend in de binnenplaats van één van de huizen. Echt Zuid-Afrikaans, de gerechten, de plek met het uitzicht, het weer en de kok. Na de tweede voorstelling zijn we die middag op de thee uitgenodigd bij twee dames op leeftijd, die samen een huishouding delen. Ze zijn al tientallen jaren aan deze Camphill verbonden. Beide van Duitse origine. Als het er op aankomt spreken ze Duits met elkaar. De muren en kasten zijn gevuld met allerhande Duitse relikwieën. Zoals een van de euritmisten opmerkte: dat was een aardig bezoekje zo midden in het Schwarzwald. Dat was een treffende schets van een alleraardigste geste. De dames wuiven ons – in het engels – uit. We gaan weer terug naar Kaapstad.

lees verder...