KAAPSTAD CONSTANTIA – VERTREK

De laatste voorstelling is op zaterdag namiddag in de vertrouwde zaal van de Constantia Waldorfschool. We gaan ‘s morgens naar het vliegveld om de techniek door te sturen naar Johannesburg, waar het zal worden opgehaald door Robin van Southern Lightning.
Vervolgens halen we Irma op, Raymonds vriendin, die komt voor een extra tour door Zuid-Afrika, met Hans als gids en Raymonds zus en haar man als medereizigers. Het weerzien van Irma en Raymond wordt overschaduwd doordat Irma’s koffer is zoekgeraakt. We doen een aantal pogingen op die zaterdag en ook nog eens op zondag, als de grote groep terug vliegt, maar de koffer is niet aangekomen. Het zal ook niet meer gebeuren. Irma wordt later met een schamel bedragje afgekocht voor het verlies van al haar spullen. Het ongemak en de extra kosten op het ogenblik zelf zijn niet te vergoeden elementen.
De middagvoorstelling is georganiseerd door de lokale afdeling van de Antroposofische Vereniging. Het publiek is derhalve wat diverser. Maar er zijn ook bekenden tussen. Een moeder met haar twaalf jaar oude zoon die we ook in Hermanus (of Stellenbosch) zagen. Ze schiet andermaal helemaal vol en zit met tranen op de achterste rij zachtjes te snotteren. Haar zoon zit voorin. De euritmiste van de Stellenbosch Waldorfschool is ook gekomen! Ze heeft er een reis voor over gehad.
De belichting van de draak heeft extra diepgang gekregen. Tot dan was het zo dat ik de draak doorgaans in een dreigend licht probeerde neer te zetten, maar dat mocht wel wat dramatischer vonden de euritmisten. Dat werden lichtflitsen in verschillende (ter beschikking staande) kleuren. Onrust en beweeglijkheid overheersten plotseling. Raymond die dit voor het eerst zag was helemaal verrast. Het was een duidelijke verbetering. Na de voorstelling zoveel mogelijk met deze en gene nagepraat.

Een wat officiëlere afsluiting vond plaats in het Rudolf Steiner Centre in Constantia (Kaapstad). Daar was een gezellige high-tea georganiseerd met speeches over en weer. Hoewel Ton onze spreker is, is Sietske onze speecher. Ze vertelde van onze voorbereidingen en avonturen onderweg. Coby wordt nog eens extra bedankt voor de ontvangst en zorgen die ze om ons had. We belden haar bij nacht en ontij. Sietske bracht het verhaal alleraardigst, met nog een korte uitweiding over onze bijdrage voor de Dassenbergschool.
Vanuit de vereniging werd ook gespeeched. Met dank voor de ondernomen reis, het initiatief daartoe en het gebodene. Veel van de culturele achtergrond van het Waldorf onderwijs wordt in de voorstelling herkend. De euritmie is op zich al een bijzondere gebeurtenis. Zoveel groepen ondernemen de reis niet, wordt opgemerkt. Jullie moeten wel hele goede sponsors hebben, om dit allemaal mogelijk te maken.
Sietske neemt onmiddellijk het woord en legt in anderhalve zin uit dat we geen sponsors hebben die onze reis financieel ondersteunen. Dat we van de opbrengst van voorstellingen uit eerdere tournees beetjes opzij hebben gelegd voor deze reis. Dat we zuinig zijn en een hele goede penningmeester hebben.
In de afzonderlijke gesprekjes na de speeches wordt hierover nagepraat als toch wel heel bijzonder. We kunnen dan nog kwijt dat we een paar keer zijn geholpen door de IONA stichting voor aanschaf van kledingstoffen of belichtingsapparatuur, en dat we een benefiet voorstelling hebben gegeven, speciaal voor de Dassenberg school. Daar is toen door het publiek ruimhartig geschonken voor de Dassenbergschool.
Vele Nederlanders hebben geholpen aan het ideaal van de Dassenberg Waldorf school, een plaats die je op de kaart niet eenvoudig kan vinden, maar die een vaste plaats in ons hart heeft verworven.

lees verder...